اين شعر به دلايل خيلي شخصي پاك شد / 19 آبان 1388

جنگل ،

    سكوت ،

            هيچ ...

   آهسته يك قدم

        در متن احتياط

         ضربان بي امان فاجعه در گيجگاه باد

لبخند تو خلاصه‌ی خوبیهاست
لختی بخند ، خنده‌ی گل زیباست

پیشانیت تنفس یک صبح است
صبحی که انتهای شب یلداست

در چشمت از حضور کبوترها
هر لحظه مثل صحن حرم غوغاست

رنگین‌کمان عشق اهورایی
از پشت شیشه‌ی دل تو پیداست

فریاد تو تلاطم یک طوفان
آرامشت تلاوت یک دریاست

با ما بدون فاصله صحبت کن
ای آن که ارتفاع تو دور از ماست  

مرحوم قیصر امین پور

ازكتاب "تنفس صبح"

خوش برآورده سر از باغِ تماشاي وجود
سر‌و ناز تو به سر فصل زمستاني من

هيچ كس غيرِ تو _‌ اي خرّمي ديده_ نخواند
حرف ناخوانده ي دل از خط پيشاني من

مي‌كنم گريه منِ سوخته تا خنده زند
گل روي تو در آيينه ي باراني من

بي‌قرار آمدي و رفت قرارم از دست
بنشين تا بنشيند دل توفاني من

آفتابي شدي و يكسره آبم كردي
شد حرير نگهت جامه ي عرياني من

بشكن_اي بغض_ و فرو ريز كه در خانه ي دل
مي‌زند شعله به جان آتش پنهاني من

هر چه گفتند و بگويند به پايان نرسد
قصه ي زلف تو و شرح پريشاني من

مرحوم نصرالله مرداني

اين شعر به دلايل خيلي شخصي پاك شد / 19 آبان 1388

من خيلي زكريا اخلاقيو نميشناسم مي دونم كه يزديه ، غزلسراءِ  ، از شعراييه كه شعرشون تقريبا از حوزه هنري اول انقلاب شروع شد ،روحانيه ، اسم كتابش "تبسمهاي شرقيه"(كه هنوز پيداش نكردم) ، صداي گرم و گيرايي داره ، استاد دانشگاهه وحوزه(فكر كنم) و...

خلاصه من خيلي زكريا اخلاقيو نميشناسم اما فقط اينو مي دونم كه از اولين باري كه يه شعر ازش تو كتاب درسيم خوندم(سجاده ي سبز: گل دفتر اسرار خداوند گشودست) فهميدم با يه غزلسراي بزرگ طرفم و هر بار يكي از غزلهاشو مي خونم تو ذهنم مفهومِ غزل جان تازه اي ميگيره و تو قملم تبديل به رؤيايي دست نيافتني ميشه...و فضاي ذهنم رنگ سبز به خودش ميگيره...ديگه سرتونو درد نميارم فقط شعرو خوب بجويد بعد فروببريدش:

زكريا اخلاقي