(سایه این شعر را در ۱۳۲۸ به مرحوم شهریار
تقدیم کرده است )

نشود فاش کسي آنچه ميان من و تست
تا اشاراتِ نـظر، نامه رسان من و تست

گوش کن ! با لب خاموش سخن مي گويم
پاسخم گو به نگاهي که زبان من و تست

روزگاري شد و کس مردِ رهِ عشق نديد
حاليا چشمِ جهاني نگران من و تست
 
گرچه در خلوتِ رازِ دل ما کس نرسيد
همه جا زمزمه عشقِ نهان من و تست

اينهمه قصه فردوس و تمناي بهشت
گفتگويي و خيالي ز جهان من و تست
 
نقش ما گو ننـگارند به ديباچه عقل!   
هر کجا نامه عشق است ، نشان من و تست
 
سايه ! ز آتشکدة ماست فروغ مَه و مِهر
وه از اين آتش روشن که به جان من و تست

امیر هوشنگ ابتهاج(ه، ا، سایه)