چو گیسو را فشاندی بر سر دوش
کشیدم دوش یادت را در آغوش

رخ گلگون تو چون چشمۀ نــــوش
نگردد یادت از یادم فرامــــــوش

چو برداری گره از لعل خونیــــــن
نشیند بـــــــلـبل گلخانه خاموش

کشیدی سُرمــــۀ آهو به چشـــمــت
نشاندی در خم میخانه ها جوش

تمام هســـــــتی و دارونــــــدارم
فدای قامــــــت یــــــــار قباپوش

گره چون واکنی از شام گیســــو
به تیمار دل دیوانه ام کـــــــوش

مگر چشمان تو در کار جادوست
که می دارد مرا هر لحظه مدهوش

صفای جفت چشـــــمان عزیزت
به تــــاق قلب من گردیده منقــوش

ندارد ره به جایی طفل فریــــــاد
مگر در لاله زار خرم گــــــــوش

نیابد چون سخن در گوش او راه
سخن کوته کن و بیهوده مخروش

کیوان محب خسروی