قرآن كريم ، سوره بقره :  واذا قیل لهم لا تفسدوا فی الارض قالوا انما نحن مصلحون (۱۱) الا انهم هم المفسدون ولکن لا یشعرون(۱۲) واذا قیل لهم آمنوا کما آمن الناس قالوا انومن کما آمن السفهاء الا انهم هم السفهاء ولکن لا یعلمون(۱۳) واذا لقوا الذین آمنوا قالوا آمنا واذا خلوا الی شیاطینهم قالوا انا معکم انما نحن مستهزوون (۱۴) الله یستهزیء بهم ویمدهم فی طغیانهم یعمهون(۱۵)اولئک الذین اشتروا الضلالة بالهدی فما ربحت تجارتهم وما کانوا مهتدین (۱۶)

و چون به آنان گفته شود در زمين فساد مكنيد مى‏گويند ما خود اصلاحگريم(۱۱)بهوش باشيد كه آنان فسادگرانند ليكن نمى‏فهمند(۱۲)و چون به آنان گفته شود همان گونه كه مردم ايمان آوردند شما هم ايمان بياوريد مى‏گويند آيا همان گونه كه كم خردان ايمان آورده‏اند ايمان بياوريم هشدار كه آنان همان كم‏خردانند ولى نمى‏دانند (۱۳)و چون با كسانى كه ايمان آورده‏اند برخورد كنند مى‏گويند ايمان آورديم و چون با شيطانهاى خود خلوت كنند مى‏گويند در حقيقت ما با شماييم ما فقط [آنان را] ريشخند مى‏كنيم (۱۴)خدا [است كه] ريشخندشان مى‏كند و آنان را در طغيانشان فرو مى‏گذارد تا سرگردان شوند(۱۵)همين كسانند كه گمراهى را به [بهاى] هدايت‏خريدند در نتيجه داد و ستدشان سود[ى به بار] نياورد و هدايت‏يافته نبودند (۱۶)

گاهي انسان براي دفاع از خودش يا حتي براي دفاع از حقيقت لبريز از خشم و نفرت مي شود ، اين حالت يقينا حالت مطلوبي براي تفكر و انديشه نيست ، چرا كه اين حجم بزرگ احساسات بر تعقل تاثير مي گذارد و نمي گذارد ما به واقعيت نزديك شويم ، حالا هرچه از انتخابات دور تر مي شويم و حجم احساسات كم تر مي شود به واقعيت نزديك تر مي شويم . نزديك به پنج ماه از دهمين  انتخابات رياست جمهوري گذشته است، انتخاباتي كه پر شور ترين و پر حاشيه ترين انتخابات بعد از انقلاب اسلامي بود، انتخاباتي كه مي توانست بستر بهترين فرصت ها براي ايـران ما باشد اما به دلايل بسيار واضحي تبديل شد به چاله ي بدترين تهديدها .

سي سال پيش مردمي زير پرچم اسلام و به رهبري اسلام ، براي اسلام و هرچه خوبي كه با اسلام تعريف مي شود (آزادي اسلامي ، عدل اسلامي ، تفكر اسلامي و ...) قيام كردند ، مطمئنا گروههاي ديگر و تفكرات ديگري هم زير اين پرچم جمع شدند اما اين گروهها با تمام هياهويشان در درياي مردم مسلمان قطراتي محو بودند . نهضت اسلامي بود ، مهمترين دليل ما براي اين سخن سخنان رهبري نهضت در آن زمان يعني حضرت امام خميني (ره) است، او كه هميشه اسلام را قبل از عدل و آزادي به كار مي برد او كه اسلام را _ قوانين خدا را _ مقدم بر همه چيز و هدف همه چيز مي دانست : هو الاول و الآخر . او اسلام را وحدت كلمه ي مردم قرارداد و با همين رمز بر نظام سراسر ظلم و تباهي پهلوي پيروز شد و خورشيد انقلاب را به آسمان جهان معرفي كرد : والصبح اذا تنفس.

در طول اين سي سال حوادث و اتفاقات كوچك و بزرگي بر اين مردم گذشت آنها استعفاي بازرگان را ديدند آنها جنگ را ديدند آنها جنگ را لمس كردند آنها شهادت را ديدند آنها مشكلات پس از جنگ را تحمل كردند آنها اشرافيت و له شدن ارزشهايشان را ديدند آنها دروغ را و نفاق را ديدند آنها حرف هاي قشنگ را ديدند آنها دوستان را و دشمنان را ديدند آنها ... آنها انقلاب كردند ، جنگيدند ، سختي كشيدند ، تحمل كردند ، صبر كردند ولي هيچ وقت ادعايي نداشتند هيچ وقت بلند گويي نداشتند آنها فقط يك چيز داشتند : يك حق راي

بعد از سي سال تجربه ي برگزاري انتخابات ، ايران اسلامي بار ديگر شاهد انتخابي و انتخاباتي ديگر بود . صداوسيما پيش از موعد مقرر به مبحث انتخابات پرداخت ، آرايش كانديداها در حال شكل گيري بود : "خاتمي آمد ، خاتمي پس از پنج بار شكست هوادارانش در انتخابات آمد ، موسوي آمد ، موسوي به زعم طرفداران خاتمي غلط كرد آمد ، خاتمي رفت ، موسوي به زعم طرفداران خاتمي خوش آمد ! كروبي آمده بود و قصد رفتن نداشت و ندارد ! كروبي براي رفتن نيامده بود ، قاليباف و لاريجاني و چند ژنرال اصولگراي ديگر رفتند توي صف چهار سال آينده و نيامدند ، احمدي نژاد هم كه بود و شايد مهم ترين معضل خيلي ها و دليل پرشور شدن انتخابات همين "بودن" احمدي نژاد بود ، محسن رضايي آمد ، محسن رضايي هم آمد كه به عنوان يك اصول گراي جا افتاده در شكستن رايهاي احمدي نژاد نقش خودش را ايفا كند" . خب به جز اينها كه فرع بازي بودند اصل بازي هم آمده بودند : مردم . مردم هم آمدند ، با تمام قوا ، با تمام عقايد و تفكرات و احساسات ، با تمام خاطراتشان (از انقلاب و انقلابي و جنگ و بعد از جنگ و ...)و با تمام دار و ندار و حق و سهمشان : يك برگه راي .

مردم که آمدند به اعجاز رای خویش
از لجه‌های رنگ، جهان گوهر آورند

مردم آمدند و بازي و بازيچه ها را ديدند ، مردم آمدند حرف هاي رنگارنگ ! را ديدند ، مردم مناظره را ديدند ، مردم نود سياسي را ديدند ، مردم روزنامه هاي چپ و راست را ديدند ، مردم گريه ي آقاي كرباسچي براي فقيران را ديدند ، مردم امام امام گفتن آقاي موسوي را ديدند ، مردم احساس خطر و دلسوزي هاي آقاي موسوي براي قانون و صداقت را ديدند ، مردم لبخند آرام آقاي رضايي را ديدند ، مردم "بگم بگم" آقاي احمدي نژاد را ديدند مردم فيلمهاي تبليغاتي آقايان را ديدند _ همان ها كه يكيش را بهترين كارگردان هاي ايران و يكيش را معمولي ترين كارگردان ايران ساخت_ ، اما مسئله اينجاست كه مردم فقط اينها را نديدند مردم سخنان آقاي كرباسچي در زمان شهرداريش خطاب به فقيران (همان موقعي كه گفت هركس فقير است از تهران برود) را هم ديده بودند مردم كروبي را در زمان تصدي بنياد شهيد (و آن زندان را و آن فريادها و سيلي ها سر همسران شهيد را و آن افعال "صيغه"شده را و آن هزاران بغض فرو خورده ) را هم ديده بودند . مردم اصلاحات را با تمام شعارهاي تو خاليش ، با تمام حرف هاي عمل نشده اش با تمام بازي هاي پشت پرده و جلوي پرده اش ، با تمام خوش تيپي هاي آقاي خاتمي اش ديده بودند مردم سرگرم كردن جوانانشان به بازي "توسعه ي سياسي" و "گفتگوي تمدن ها" و "جامعه مدني" و هزار كلمه ي قلمبه ي ديگر كه در دهن صاحبانش هم جا نمي شد را ديده يودند مردم "آفتابه لگن ده دست  شام و ناهار هيچي" را ديده بودند ، مردم آقاي هاشمي و هاشمي چيان را ديده بودند (همين !) مردم جنگ را و تظاهرات بسيجي ها عليه فرمانده ي هميشه آرام آن زمان _"آقا محسن"_ كه بر خلاف تمام فرماندهان محبوب جنگ هيچ وقت ملقب به معمولي ترين و صميمي ترين صفت معمول آن روزگار يعني كلمه ي چهار حرفي "حاجي"نشد_ را هم ديده بودند . مردم حرف را ديدند عمل را هم ديدند . مردم هم هاله ي نور احمدي نژاد را ديدند هم دست دادن خاتمي با زنان را :

مردم همان موقع كه داشتند "امام امام" گفتن و به "فرمان هشت ماده اي" اشاره كردن و "من يك خاطره ي كوتاه از امام ..." تعريف كردن آقاي موسوي را مي ديدند نامه ي استمداد صميمانه او از منتظري را هم ديدند . مردم احمق نيستند ! . مردم ، منتظري (مخاطب آن نامه صميمانه موسوي) را هم ديده بودند مردم ، نامه ي سراسر رنج امام به منتظري را ديده بودند {انصافا جا دارد نامه امام به منتظري و موسوي به منتظري را با هم مقايسه كنيم : تعرف الاشيا باضدادها !} مردم  ، رنج نامه ي حاج احمد آقا را خوانده بودند مردم آرزوي مرگ امام و محقق شدن آرزويش را ديده بودند مردم احمق نبودند. مردم همان موقع كه دلسوزي هاي موسوي براي قانون را مي ديدند نقض آشكار قانون بعد از انتخابات توسط او ويارانش را هم مي ديدند . مردم همان موقع كه موسوي مي گفت مستقل است حمايت همه جانبه ي خاندان هاشمي (من آقاي هاشمي را از خاندانش جدا مي دانم) و مشاركتي ها و رضا پهلوي و گوگوش و مخملباف و منتظري و بني صدر و بي بي سي و آمريكا و اسرائيل را هم ديدند (هر ايراني يك ستاد ! ، چند نفر اول كه تابلوست ايرانيند ، مي ماند يكي بي بي سي كه منظور بي بي سي فارسي است! يكي اوباما كه اسمش حسين است! و اسرائيل هم كه مي گفتند رييس جمهورش يزدي ست !)

مردم نشسته بودند روبروي تلويزيون ، خدا هم كنارشان نشسته بود (يد الله مع الجماعه) مردم همه چيز را ديدند مردم تصميمشان را گرفتند مردم رايشان را _تنها حق و سهمشان را(سهمشان از نتيجه تمام سختيهايي كه كشيده بودند را)_ انداختند توي صندوق ، تا حاصل رايشان(با تمام بديها و خوبيهايش) از توي صندوق بيايد بيرون اما صندوق آتش گرفت ، صندوق منفجر شد ، راي ها به لجن كشيده شد توسط عده اي كه خودشان را مهم تر از بقيه مي دانستند توسط عده اي كه خونشان را رنگين(به قول خودشان سبز) مي پنداشتند . مردم نشسته بودند جلوي تلويزيون و ميديدند اين ويروس لجني روي ديوارها شهر دارد پخش مي شود ، مردم مي ديدند كه سبزهاي مدعي دموكراسي ديگر براي دموكراسي ارزشي قائل نيستند آنها كه زماني مي خواستند با مقبوليت نظام (راي خاتمي) مقابل مشروعيت نظام(ولايت فقيه) بايستند حالا مي خواستند با تكيه بر ظواهر مشروعيت (الله اكبر ، يا حسين ، سبز و ديگر قرآنهاي سر نيزه) روبروي مقبوليت نظام (راي 25 مليوني) بايستند ، گهي پشت بر زين گهي زين به پشت ، غافل از اينكه بار كج به مقصد نمي رسد ! غافل از اينكه خدا دارد مي بيند غافل از اينكه ان الله يدافع عن الذين امنوا ان الله لا يحب كل خوان كفور . و مردم ديدند كه خدا چگونه فتنه ي آنها را به خودشان بازگرداند مردم ديدند كه خدا مي بيند . (به قول آيت الله جوادي آملي : ملت ايران 8 سال جنگ تحميلي را پشت سر گذاشت و 2 سال جنگ داخلي ، حال با شورش، اغتشاش و زدن چهار تا سنگ كه بي عقلي است، از پا درنخواهد آمد.)

مردم ديدند كه خدا دارد مي بيند و كمكشان مي كند ، دوباره وارد صحنه شدند ، روز قدس سبزها(ي اندك طرفدار جمهوري ايراني) را به حاشيه ي خيابان جارو كردند ، عيد فطر با دين و رهبرشان تجديد بيعتي درخشان كردند و سيزده آبان به آمريكا حالي كردند بر خلاف بعضي ها (از جمله مخملباف سخنگوي خود جوش ! سبزها در خارج و منتظري مخاطب آن نامه ي صميمي موسوي در داخل) از هيچ كدام از مواضعشان كوتاه نيامده اند و امسال فرياد مرگ بر آمريكايشان را بلندتر از هميشه مي گويند :

شايد بزرگترين علت انحطاط و شكست بعضي از اصلاح طلبان و طرفداران موسوي همين "نديدن" باشد ، همين نديدن جايگاه واقعي خود نزد خدا و مردم ، همين نديدن خدا ، همين نديدن مردم ، همين نديدن شعور مردم و حق مردم و همينطور خشم و نفرت پنهاني مردم . من خودم با خيلي ها از اين گروه كه صحبت مي كردم در درجه اول هيچ ارزشي براي غير تهراني ها و مخصوصا روستايي ها قائل نبودند و در درجه دوم (يعني همين كه مي پذيرفتند ايران فقط تهران نيست) مردم روستا را ظاهر بين و احمق معرفي مي كردند و مي گفتند احمدي نژاد مي رود به روستايي ها پول دستي مي دهد آنها هم "خر" مي شوند ! و پيش وجدان خودشان نمي گفتند چطور اين مردم وقتي انقلاب كردند وقتي جنگيدند وقتي عده ايشان به خاتمي راي دادند وقتي در برابر مشكلات و سختي هايي كه بزرگان شما برايشان ايجاد كردند صبر كردند ، سكوت كردند خر نبودند : واذا قیل لهم آمنوا کما آمن الناس قالوا انومن کما آمن السفهاء؟ الا انهم هم السفهاء ولکن لا یعلمون !

امام خميني زماني گفت : "عالم محضر خداست در محضر خدا گناه نكنيد" چه ما خدا را ببينيم چه نبينيم او ما را مي بيند ، چه ما مردم را در نظر بگيريم چه اصلا حسابشان نكنيم آنها ما را مي بينند و در مورد ما فكر مي كنند . پس بهتر است مردم را و خدا را ببينيم :

قال رسول الله : اُعبد الله كأنّك تراه فإن لم تكن تراه فإنّه يراك
خدا را طوري عبادت كن كه گويا او را مي بيني و اگر تو او را نمي بيني، او تو را مي بيند

واي آخر مگر مي شود ؟ وقتي اسمش را جايي ببينيم ياد تمام لحظات خوب وپاك كودكيمان مي افتيم ، پيرمرد قسمتي از كودكي همه ي ماست ، ما نمي توانيم كودكي خودمان را روي شانه هايمان تشييع كنيم ، ما نمي توانيم كودكيمان را دفن كنيم ، ما نمي توانيم براي كودكيمان فاتحه بخوانيم ...

سلام بر تو اي جنون كه مي دهي فراريم
يادت مي آيد گفته بودم دوست دارم در شهر دیوانه ها _همان شهري كه تو در آن زندگي مي كني_ زندگي كنم ؟ نمي گويم آنجا همان شهر دیوانه بود ولي يك عالمه دیوانه كه مثل من از شهر عقل معاش و همشهري هايشان دلگير بودند ، آنجا دور هم جمع شده بودند ، البت همه دیوانه نبودند عده اي هم مثل من فقط شور جنون داشتند و از مصاحبت با ديوانه ها لذت مي بردند ، يك خوبي آنجا اين است كه سه روز از هياهوهاي سياسي ، دعواهاي بي حاصل سر خيار و سيب زميني و كلا ازاين عالم بي خبري بي خبر مي شوي ، از اين خانه ي غفلت غافل مي شوي ... حيف كه من دير در اين خانه را زدم به قول صائب :

عالم بی خبری طرفه بهشتی بوده است ... حیف و صد حیف که ما دیر خبردار شدیم

{البته همين هم به لطف علي آقا بود و الا من هيچ اقدامي نكرده بودم (علي هم يكي از نام هاي خداست!)}
يك لطف ديگرش هم اين بود كه موبايلمان را گرفتند و اين يعني من سه روز موسيقي گوش نكردم ، ولي انصافا اصلا خلا گوش ندادن به آهنگ را احساس نكردم ...
البته از همان روز اول يك احساس غربت خاصي داشتم ، آخر مي داني آنجا همه آمده بودند بهتر شوند ولي من رفته بودم از اين بدتر نشوم ، جدي مي گويم ها اين را مي شد در بند بند ناله هاشان و قطره قطره اشكهاشان حس كرد ... جمعي نوجوان بودند از بسيجي هاي خيلي پايين شهر ! تيپشان به هرچه بگويي مي خورد غير از بسيجي ،(يعني اگر با همين اوضاع بروند بالا شهر بسيجي هاي بالا شهر دستگيرشان مي كنند!) يكيشان بود خيلي كوچك بود (نهايتا اول راهنمايي) و البته بسيار شر و شور ، فكر كنم روز دوم بود كه آمد سوالي از من پرسيد به اين مضمون: "چرا مسلمان ها پيشرفت نمي كنند ؟ آيا اسلام دست ما را براي پيشرفت نبسته است؟" خوب من هم علي القاعده جوابي روتين به او دادم ... چيزي كه در ذهنم از همان اولين برخوردم با اين ها پيش آمده بود اين بود كه افرادي با اين تفكر چرا بايد بيايند آنجا و اينجوري خودشان را به زحمت بيندازند آن هم با اين سن كم آن هم با  شرايط سخت آن مكان ، آن هم هر سال ... نيمه شب بيشتر جوانها جوگير شده بودند و در يك گوشه جمع شده بودند ، احتمال دادم او و ديگر اقرانش هم در آن جوگيركده ! باشند ، رفتم به محل عبادت با تعجب ديدم او و يكي از دوستان بسيار شلوغش با يك حالت زيبايي به عبادتي طولاني  نشسته اند ... شب آخر كه دعاي مادر داود را مي خواندند باز اين بچه نزديك من بود ،‌ در آن گرما پتويي روي سرش انداخته بود و زار زار گريه مي كرد ومن دريغ از قطره اي اشك ...
احساس غريبي در من تقويت شد : ما در اين جمع غريبيم ...

(برای یک دوست دیوانه)

نمی دانی چقدر دلم می خواست همه دیوانه بودند ، چقدر دلم می خواست بین یک شهر دیوانه زندگی می کردم ، واقعا اگر همه مثل تو دیوانه بودند این دنیا هیچ چیز کم نداشت ، وقتی بین مردم خودمان راه می روم احساس می کنم دلم خیلی برایت تنگ می شود ... به خاطر همین است که وقتی نوشتنت را می بینم اینقدر هیجان زده می شوم
می دانی درباره ات چه جوری فکر می کنم ؟ فکر می کنم توی یک شهر دور زندگی می کنی که همه ی آدمهای اون شهر بلا استثنا دیوانه هستند ، آنجا همه چیز خوبست آنجا همه چیز عالیست ، مردم آنجا به چیزهای احمقانه فکر نمی کنند ، مردم آنجا همگی با انصافند ، مردم آنجا مهربانند ، اینجوری نیستند که برای فکر کردن به هر چیز اول بروند سراغ ماشین حساب ، سراغ منفعت طلبی ، مردم شهر تو هیچ وقت حقیقت را انکار نمی کنند ، حتی اگر به ضررشان باشد ، آخر می دانی دیوانه ها فقط حقیقت را می بینند ، یک چرندیاتی در مورد واقعیت و حقیقت در سرم هست ... نمی دانم بگویم یا نه ... می گویم: بعضی هنر ها مخصوصا شعر کارش این است که واقعیت ها را در هم می ریزد تا یک حقیقتی را نشان دهد مثلا شاعری می گوید : "ابر می گرید و می خندد از آن گریه چمن" خوب اینکه یک دروغ بچگانه است ، هر کودکی می داند گریه و خنده مختص انسان است ، در توصیف شعر می گویند "احسنها اکذبها" خوب اینها یعنی اینکه شعر دروغ است ؟ نه ! شاعر با در هم ریختن واقعیت هایی چون بارش باران ، طراوت چمن ، گریه کردن ، خندیدن و ... می خواسته انسان را به حقیقتی بزرگ برساند و آن رسیدن به حقیقت زیبایی انسان و آفرینش از طریق درک زیبایی طبیعت است .... از اینها بگذریم ، برای دیوانه ها لازم نیست واقعیت ها را در هم بریزی تا توجهشان به حقیقت جلب شود ، چون دیوانه ها اصلا واقعیات را نمی بینند آنها فقط حقیقت را می بینند ، دید آنها به جهان شاعرانه است حتی اگر شاعر نباشند ... شاعر ها هم آن لحظه واقعا شاعرند که دیوانه اند ... خیلی حرف دارم فعلا کافیست

برایم دعا کن دوست دیوانه ام

ایمیل من به آقای سید امیر حسین مهدوی :

سلام آقاي مهدوی

نمی دونم وقت می کنید ایمیلمو بخونید یا نه شاید اصلا ایمیلتان را چک نمی کنید ، شاید هم آنقدر صندوق دریافتیتان شلوغ است که ایمیل من در آنها گم می شود ... احتمالا هم همینطور است الآن اینباکس  شما پر شده از گله های و دشنام ها و یا بعضا ترحم ها و احساس همدلی های مصنوعی

من یک دانشجوی {...} فلسفه هستم ، می دونم هنوز خیلی جوان هستم هنوز خیلی چیزها را ندیدم و نچشیدم ، اما همیشه سعی کردم با انصاف باشم ، همیشه سعی کردم با عقلم تصمیم بگیرم ، هیچ عقیده ای رو بدون دلیل عقلی نپذیرفتم ، اما اگر چیزی در جایگاه اعتقادی من قرار گرفت محکم از اون طرفداری می کنم .

چند روز پیش شما یک نشست خبری داشتید و در اون نشست خبری اظهارات(یا به قول دوستان قدیمیتان اعترافات) عجیبی رو مطرح کردید ، تا اونجایی که من می دونم شما قبلا سردبیر ویژه نامه ی سیاسی روزنامه  اعتماد و روزنامه ی صنعت و توسعه و روزنامه ی اندیشه ی نو و قائم مقام ستاد 88 و از اعضای مهم ستاد میر حسین و سازمان مجاهدین بودید ، اما در نشست خبریتان بگونه ای صحبت کردید که انگار از اعضای قدیمی روزنامه کیهان(یا به قول یکی از خوانندگان الف جاسوس رجا نیوز!) یا حداقل وابسته به یک جریان معتدل اصولگرایی هستید

حتما خودتان بارها به تاثیر این نشست در افکار عمومی فکر کردید ، یکی از همفکران سابق شما در وبلاگش قبل از اینکه بگه "اظهارات" شما "اعتراف" زیر شکنجه ی دیکتاتورها بوده مینویسه : " من هر وقت مي‌خواستم به خودم يا ديگري اميدواري بدهم كه نسل جديد سازمان مجاهدین انقلاب خوش‌فكر و رها از تعصبات ذهني قديمي‌هاي‌شان هستند امير حسين مهدوي را مثال مي‌زدم جواني مودب، خوش‌برخورد، خوش‌فكر و فعال. كماكان امير براي من همان دوست سابق و فعال سياسي و روزنامه‌نگار اقتصادي احترام‌برانگيز است ..." این حرف حداقل پیامی که به من می دهد این است که شما هیچگاه جزو افراد دروغگو و لجباز نبودید ، شما در منظر همفکران قدیمیتان یک انسان صادق بوده اید ، این مسئله باعث می شود بسیاری از جوانان با انصاف طرفدار میر حسین درمورد بعضی عقایدشان بازنگری کنند .

از قبل هم می شد حدس زد که واکنش سران مجاهدین و دیگر همفکرانشان در مورد اظهارات شما چیست ، در درجه ی اول بایکوت و در درجه دوم تکذیب و تخریب ، مطمئنا دیگر نمی گذارند آب خوش از گلویتان پایین برود

من به عنوان یک جوان پایبند به اصول به شما یاد آور می شوم که کار بزرگ و شجاعانه ای کردید ، خیلی از طرفداران میرحسین مخالف این برخوردهای بعد از انتخابات ایشان هستند ، یقینا میرحسین ِیک هفته مانده به روز رای گیری با میرحسین ِبعد از آن خیلی تفاوت دارد ، اما این طرفداران که آن زمان به خاطر قانون مداری ، صداقت و پایبندی به اصول میر حسین طرفداریش را می کردند امروز هم به خاطر همان ارزش ها باید در برابر او موضع بگیرند ، آقا سید من هرگز از شما انتظار چنین کار شجاعانه ای را نداشتم اما از مجید مجیدی و سید مهدی شجاعی و خیلی های دیگر داشتم و دارم

آقا مهدی فکر می کنم من اگر جای شما بودم هرگز جرات (این را قبلا نوشته بودم جرعت ، مصححین تصحیح کردند!) چنین کاری را نداشتم ، اینکه در این جو روشنفکری فریبکارانه حقیقت را اینگونه فریاد زدن کار هرکسی نیست .شما از خوب ترین آدم هایی هستید که من در زندگیم دیدم ، من به عنوان یک مسلمان و یک ایرانی به شما افتخار می کنم.

من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوالله فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدّلوا تبدیلا

در همین موضوع : شب مهتاب

من المونین رجال صدقوا ما عاهدوالله فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا 

شعر خوش شهامت و شور رشادتی

شمع همیشه روشن شهر شهادتی

هنگام وداع ! فرا رسیده است

شمعی بود ، از دنیای خود جدا شد ، به پهنه ی عالم قدم گذاشت ، به دام عشق پروانه افتاد ، اسیر شد، سوخت ، گرفتار شد.

اما از خواب بیدار شد ، هرکس به سوی کار خویش رفت ، همه رفتند و او را تنها گذاشتند ؛ شمع دور افتاده.

شمع بودم ، اشک شدم ؛ عشق بودم ، آب شدم ؛ جسم بودم ، روح شدم ؛ قلب بودم ، سوز شدم  ؛آتش بدوم ، دود شدم.

(شهید دکتر مصطفی چمران از کتاب "عارفانه")

 شهید چمران : تملک نفس ، علی را بر حوادث و مشکلات غالب کرده بود ...

 تو نيروانايي _ شهيد چمران

این روزها را فراموش نخواهم کرد این روزهای سخت را این قدم زدن های شبانه ی طولانی روی "مرزهای متزلزل" را ...

این روزها چه قدر آسمان کم رنگ شده است ! چه قدر همه چیز بوی زمین می دهد  فقط مانده بگویند استعمال رنگ آبی در محوطه ی دلها ممنوع است !

واقعا ما اینقدر فراموش کاریم؟ یعنی واقعا شما فکر می کنید انسان به "نسیان" نزدیکتر از "انس" است؟

چرا باید معیار هایمان را فراموش کنیم ؟ چرا باید در سازمان ملل به دنبال ملاک حقیقت بگردیم ؟ آسمان در قفس نمی گنجد !

شما هم تکرار کنید  شعر سید است : آسمان در قفس نمی گنجد آسمان در قفس نمی گنجد ...همه همه بگویند : آسمان در قفس نمی گنجد عقبی ها : آسمان در قفس نمی گنجد : عقب مانده ها :آسمان در قفس نمی گنجد پیشتازان : آسمان در قفس نمی گنجد یاران سفر کرده : آسمان در قفس نمی گنجد همسفران جامانده :آسمان در قفس نمی گنجد پیرمردهای مسجدی :آسمان در قفس نمی گنجد دخترهای سیگاری : آسمان در قفس نمی گنجد مداد رنگی ها: آسمان در قفس نمی گنجد سبزهای مایل به خاکستری : آسمان در قفس نمی گنجد سه رنگ های مد آخری : آسمان در قفس نمی گنجد انقلابیان نارنجی : آسمان در قفس نمی گنجد آبی پوشان مقیم قفس : آسمان در قفس نمی گنجد شیمیایی های بی هم نفس !:آسمان در قفس نمی گنجد بی رنگ ها : آسمان در قفس نمی گنجد ثروتمندان فقیر :آسمان در قفس نمی گنجد دیکتاتورهای آزادی خواه :آسمان در قفس نمی گنجد مکبران اسراییل :آسمان در قفس نمی گنجد ، باز هم بگویید  یک بار دیگر هم برای موعودهای خیالی : آسمان در قفس نمی گنجد

آهای مردم این همه های وهو برای چیست ؟ کسی نمی داند ؟این همه هل من مبارز طلبیدن برای کیست اینهمه من من برای چیست؟ ای هر منت هفتاد من ها چه می گویید؟

چمران مرد عرفان و علم و حماسه نبود ... چمران چمران بود چون یک شمع بود فقط یک شمع کوچک ، تمام حیثیت يك شمع مگر چه قدر ارزش دارد؟ به یک نسیم می میرد ... اما ثابت می کند بین نور و ظلمت تفاوتی هست اما برای یک لحظه هم که شده ، برای یک نفر هم که شده راه را از بی راه نشان می دهد ...

پیش از این ها گفته بودم خیلی پیش از این ها ... مشکل ما خیار و سیب زمینی نیست ، مشکل ما دعوای سر مسائل اقتصادی و اینجور مزخرفات نیست مشکل ما ایدئولوژیست مشکل ما مبنای شناخت حقیقت از میان واقعیت های متعدد است ، یک زمانی می گفتند جنگ بین خوب و بد است ، یک طرف پرچم اسلام یک طرف پرچم کفر ، یک طرف سفید یک طرف سیاه ، یک طرف خدا یک طرف شیطان ، زمان جنگهای پیامبر اینگونه بود جنگ بدرو حنین و خندق و خیبر اینگونه بود علی و عمر در یک لشگر بودند اما زمانی معادلات به هم می ریزد ، جنگ بین اسلام و اسلام است ، هر دو طرف پرچم خدا را دارند ، هر دو طرف سوابق خوبی دارند ، هر دو طرف حد اقل زمانی برای اسلام جنگیده اند ، اما این بار مقابل هم هستند مگر می شود دو حق در مقابل هم بایستند عایشه ام المومنین است همسر رسول خداست طلحه و زبیر شمشیر اسلامند با آن همه سوابق درخشان ، تازه یک شال سبز نه ببخشید یک شتر سرخ هم آورده اند و این نشان الهی بودنشان است ، آن طرف تر هم در سپاه معاویه شال سبزی به ... نه ببخشید قرآن به نیزه کرده اند لا اله الا الله اینها که خود معتقد به قرآنند  لباس شخصی ها هم که نه ببخشید خوارج به نام حق و حقیقت ستم می کنند تا آنجا که علی در منبر جمعه اش می گوید دلش از اینها هم خون است

مالکی هست در میان شما ؟؟؟

من فقط به یک چیز ایمان دارم و آن هم اینکه ملاک و معیار علیست ... آقا مصطفی ! شما مالک بودی ولی حالا نیستی من همینجا سوگند می خورم و با تو پیمان می بندم حالا که مالک نیستم عمروعاص و عایشه هم نباشم اگر که از اهل ولا نیستم اهل کوفه هم نباشم... من مولایم را دوست دارم ... به خودش قسم!

ای علی ـ ای علی ترین ـ ! از جمل نیست ترس ما

صف به صف حامی تو اند طلحه ها و زبیر ها !

یاعلی

زیر نویس :

با عرض معذرت به دلایلی برای این پست نمی توانم جای کامنت بگذارم اگر کسی خواست نظر بگذارد لطف کند در پست پایینی بگذارد ...

رویای سبز!

شهری که از تو گریخت

تا ز ميخانه و مي نام و نشان خواهد بود

سلام ما به تو ای اسوه شکیبایی

یقین تو روح خدایی که باز می‏آیی

یلی به عرصه اندیشه چون تو پیدا نیست

درود بر تو که آیینه دار فردایی

علی است نام تو و در مصاف شب صفتان

لهیب شعله خورشید عالم آرایی

یمین جان تو روشن ز نور عالم غیب

خمینی دیگر و جانشین مولایی

اگر که چاه زمان راز تو نماید باز

میان مردم این روزگار تنهایی

نشان زپیر مغان در نگاه تو بینند

همیشه در همه جا مردمان بینایی

امیر کشور عشقی و رهبری هشیار

یگانه فاتح بیدار ملک دلهایی

(مرحوم نصر الله مرداني)

...سر فراز باشي ميهن من...

ياحق

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم کن و از هر دو جهانم بستان

با هرچه دلم قرار گیرد جز تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان

(مولوی)

دخیل _ سید حسن حسینی

کوچه های خراسان_قیصر امین پور

امشب به طور اتفاقي رفتم تو پست يه وبلاگ ناشناس پستش مربوط به اول سال 1387 بود من هم همينجوري براش كامنت گذاشتم :

در اين روزهاي آسماني مرا هم دعا كنيد

ياحق

____________________________________________________________________

بعضي ها كه بر خلاف من براي بهار يه كار خاصي كردنو من هم الآن كارشونو يادمه :

سلام

نوروز از زبان دکتر شریعتی

بهارتان فرخنده

نوروز:روزی که خدا جهان را آغاز کرد ...

بهار از منظری دیگر

قصه‌ای‌ به‌ زیبایی‌ نان‌|عرفان‌ نظرآهاری

بهارکجاست؟؟!!!....

یاحسین

باید کاری کرد...

از من ها مان از نقابهاي ظاهرمان از مرزهامان :

"قطره درياست اگر با درياست ورنه او قطره و دريا درياست"

و به قول قيصر خودمان:

ياحق

{مطمئنا مخاطب همه قسمتهاي اين دلنوشته استاد حنايي نبوده اند}

فقير