|
روشندلان چو آینه بر هر چه رو کنند ، هم در طلسم خویش ، تماشای او کنند
پاکی چو بحر موج زند از جبینشان قومی که از گدازِ تمنّا وضو کنند
آزادگان، نهالِ گلستان ناله اند بر باد اگر روند، نشاط نمو کنند
پروانه مشربان بساطِ وفا چو شمع اجزای خویش را به گداز آبرو کنند
ما را به زندگی ز محبت گزیر نیست نتوان گذشت گر همه با درد خو کنند
عنقاست در قلمروی امکان ، بقای عشق تا کی بهار را قفس از رنگ و بو کنند ؟
جیب مرا به نیستی انباشت روزگار چاکی است صبح را که به هیچش رفو کنند
این موج ها که گردن دعوی کشیده اند، بحر حقیقت اند، اگر سر فرو کنند !
ای غفلت! آبروی طلب بیش از این مریز عالم تمام اوست، که را جستجو کنند؟
بیدل! به این طراوت اگر باشد انفعال باید جهانیان ز جبینم وضو کنند
ابوالمعانی بیدل دهلوی
|
