یاحسین

آينده آسمان تاريك بود
و تكليف ابرها را
           كبريت هيچ صاعقه
                  روشن نمي كرد
عمود شب
            در گلوي افق
            فرو مي رفت
و حنجره اي
       براي فرداي رسالت
              صيقل مي خورد
ستاره ها
    يك يك
          - سرخ -
   سوسو زدند
و با سه شعله
       گلوگاه راه شيري شكافت
و آرام آرام
        از كارگاه پلكي روشن تراش
سرنوشت مجهول آسمان
           آفتابي شد...

                       ***
هنوز
تقدير كهكشانهاي ناملموس
برمدار
       خون دنباله دار تو
                        احساس مي شود!

مرحوم سید حسن حسینی

از کتاب "گنجشک و جبرئیل"