خبرآنلاین و نرخ روز

________________________________________________________________________________

۱
این کاریکاتور خبرآنلاین مربوط به زمان انتشارِ  نامه حاتمی کیا به میرکریمی (برای ستایش از «یه حبه قند» که با طعنه ای به اصغر فرهادی همراه بود) است. نامه ای که به خاطر بخش انتقادی اش خشم کامنت گذاران و رسانه های روشنفکری و اصلاح طلب را به همراه داشت. آن وسط خبرآنلاین (این رسانه همج رعاع و گدای مخاطبِ روشنفکر) برای عقب نماندن از قافله اقدام به انتشار کاریکاتوری کرد که ---> یکم: توهین آمیز ترین کاریکاتور خبرآنلاین تا آن زمان بود، دوم: در میان تمام انتقادات و توهین ها به حاتمی کیا شدیدترین بود، سوم: حتی یادم میاید همان کامنتگذاران خبرآنلاین که در دیگر خبرهای مشابه حاتمی کیا را مسخره میکردند در کامنتهایشان برای این کاریکاتور ابراز تعجب کرده بودند و خبرآنلاین را ستایش نکرده بودند.

۲
این کاریکاتور دوم مربوط به این روزهاست. روزهایی که برخلاف گذشته اقبال چشمگیری به حاتمی کیا در بین عموم مردم وجود دارد. اگر این اقبال مسبوق به سابقه هم باشد، این روزها اظهارش شدت بیشتری دارد. تا آنجا که حاتمی کیا توانسته به اعتبار زیبایی انکار ناشدنی فیلمش نزد رسانه های روشنفکر هم مقبولیت نسبتا خوبی پیدا کند. وقتی از قوچانی گرفته تا الهه کولایی، سعید لیلاز، عباس عبدی و بهروز گانپایه همه چ و حاتمی کیا را می ستایند _روشنفکران و اصلاح طلبان اصلی_ دیگر نیمه روشنفکران و تازه اصلاح طلب شده ها نمی توانند لحن خیلی توهین آمیزی نسبت به حاتمی کیا داشته باشند. مطمئنا ایشان مجبورند لحنشان را اصلاح کنند. (در همین راستا---> اکنون که رفتم سری به صفحه کاریکاتور نخست بزنم دیدم خبرآنلاین مثل همیشه با زیرکی وقیحانه ای حالا که ورق برگشته اصل آن کاریکاتور را حذف کرده و فقط برشی از چشم حاتمی کیا را به جا گذاشته است.)

او پیش از زن بودن هنرمند است

ژولیتا ماسینا. نمایی از فیلم درخشان شبهای کابیریا

قدیم‌ها کلا خیلی بدم می‌آمد «بازیگر» محبوب داشته باشم. انگار این کار را دون شأن نگاه هنری می‌دانستم و بیشتر سعی می‌کردم کارگردانِ محبوب داشته باشم. ولی به مرور زمان دیگر نتوانستم و نشد که از چند بازیگر خوشم نیاید. ژرار دوپاردیو، حسن پورشیرازی، ژان رنو، جان گودمن، حمید جبلی و ... . و این‌ها همه از میان رجال بودند. بالاخره علاقه به بازیگر مرد در بسیاری از موارد با علاقه به بازیگر زن متفاوت است. همان طور که سرشناس شدن یک بازیگر مرد در مقایسه با شهره شدن یک بازیگر زن چنین وضعیتی را دارد. بسیار دیده‌ایم در مورد دومی گاهی عواملی به جز خود بازیگری و توانایی نقش آفرینی دخیل‌اند. به همین خاطر بازیگر محبوب داشتن (با جهت گیری هنری و اخلاقی) از میان بازیگران زن دشوارتر است. بسیاری از خانم‌های بازیگر پیش از آنکه یک بازیگر باشند زن هستند و گاهی جنسیت حتی بر انسانیتشان هم پیشی گرفته است. هم از نگاه خودشان هم از نگاه هوادارانشان. علی ای حال چند وقت پیش دیدم نمی‌توانم از بازیگری مرحوم خانم ژولیتا ماسینا (همسر فدریکو فلینی) خوشم نیاید. و اینجا دیگر درش باز شد. درِ هواداری از زنان هنرمندی که بی هنری‌شان را پشت جنسیتشان پنهان نمی‌کنند. چنین هنرمندانی در میان بازیگران مغتنم‌اند.

هنگام پخش سریال «پلیس جوان»  خیلی سن و سال و درک و شعور نداشتم، سریال را هم نصفه نیمه دیدم، الآن هم چیز خاصی ازش یادم نمی‌آید، ولی یادم می‌آید در آن سریال خیلی از نقش خانم مریلا زارعی بدم می‌آمد. و چون سنم زیاد نبود این دلخوری از نقش به ایفاگر نقش هم تسری پیدا کرده بود! (بالاخره قدرت تمیز در آدم کم کم زیاد می‌شود!) باری این کراهت تا حدی با تماشای سریال ولایت عشق رفع شد. و همچنین فیلمِ گزارش یک جشن. اما امروز پس از تماشای شیار143 خانم آبیار و چ حاتمی کیا و حتی نوع پوشش خانم زارعی در جشنواره و طرز صحبتشان دیگر نمی‌شود ایشان را جدی نگرفت. بالاخره بازیگر فرهیخته مثل خواننده‌ی فرهیخته خیلی ناب تر، کم یاب تر و مغتنم تر از کارگردان و نویسنده و آهنگسازِ فرهیخته است. بازیگر فرهیخته نعمت است.

مریلا زارعی. جشنواره فیلم فجر. اصل عکس از ایسنا

غیرت سینمایی

ادامه نوشته

امسال «چ» عیار جشنواره است

ادامه نوشته

دوربین

ادامه نوشته

هنوز وقت داریم سر به مهر را ببینیم

سر به مهر

برنده سیمرغِ بلورینِ بهترین کارگردانی

کارگردان: هادی مقدم دوست

نویسندگان: هادی مقدم دوست + حمید نعمت الله

بازیگران: لیلا حاتمی + آرش مجیدی + خاطره اسدی

ادامه نوشته

گاه گاهی هرچه باداباد باید زیستن

تابلوی "انفجار قلب" اثر مرحوم شهید مصطفی چمران

روزهای معمولی و پریشانیست...انگار همه منتظرند تا اتفاق خاصی بیفت...یک ظهور ناگهانی و غیر منتظره که همه انتظارش را می کشند . همه انتظارش را می کشند ولی انتظارش را ندارند ...

این نوشته ها هم متناسب با این روزها معمولی و پریشان است . متناسب با نویسنده اش...

ادامه نوشته