احتمالا تا به حال لااقل یک بار برنامه «قند پهلو» را به امید طنز و با تبلیغاتی که تاکید دارند این یک برنامه مخصوص شعر طنز است دیده‌اید. من به شخصه به اجرای آقای رضا رفیع علاقه دارم و ایشان را در طنزِ شفاهی بسیار توانا می‌دانم. برعکس آقای شکیبا که دست کم در طنز شفاهی خیلی تخصصی ندارند. شاید به همین دلیل دوم این برنامه را دنبال نکردم. بالاخره کسی که به تنهایی هیئت داورانِ یک مسابقه شعر طنز است خودش باید خیلی ید طولایی در طنز داشته باشد. البته بعضی وقت‌ها شرکت کننده‌ها هم دیگر خیلی بی نمک می‌شوند و شاید این هم دلیل موثری بود برای پی نگرفتن. شب گذشته دیگر اعضای خانواده پای قند پهلو نشسته بودند، آمدم از جلوی تلویزیون رد شوم، ماتَم برد. دیدم در همین برنامه ای که تحریمش کرده‌ام دو چهره‌ی برتر و سرآمد شعر طنزِ ایران حضور دارند. یکی استاد ناصر فیض و دیگری استاد ابوالفضل زرویی نصرآباد. دو بی همتای طنز ایران: مخصوصا در شعر. حالا آقای فیض خیلی گوشه گیر نیستند و گه گاه در انظار ظاهر می‌شوند و توفیق زیارت دست می‌دهد؛ ولی واقعا از دیدنِ آقای زرویی نصرآباد شگفت زده شدم و شاد. و چه حضور متین، با وقار و بزرگ منشانه ای. اصلا چند وقت پیش می‌خواستم یک مقاله بنویسم با این عنوان «زرویی نصر آباد کجاست؟» واقعا آدم‌هایی مثل زرویی و میرشکاک و معلم و فرید و اخلاقی و عزیزی و چنین چهره هایی پریشان و عجیب غریب‌اند که چهره‌های درخشان ادبیات ما هستند. عجبا که همیشه بیشه از شیران خالی ست و باید به جست و خیز تنی چند خرگوش دل ببندیم. پژوهشگرِ شعرِ معاصر داند که زرویی نصرآباد بهترین پاسدارِ میراثِ ایرج میرزاست. هم با توجه به «شعرِ طنز»، هم با توجه به «زبان شعر امروز».


ابوالفضل زرویی نصرآباد


و خوشم آمد که داوری‌هایشان هم خیلی دقیق بودند و با همه کم حرفی و ساکتی‌شان حواسشان جمع بود حق از کسی تضییع نشود. یعنی مثلا یک نفر در سه مرحله امتیازش از همه کمتر شده بود، در مرحله چهارم بنده خدا یک خلاقیت ویژه ای از خود نشان داد تا یک جوری خودش را بالا بکشد، بعد دیدم جناب شکیبا اصلا حواسش نبود و انگار عادت کرده بود به این وضع و ایمان آورده بود که این بنده خدا همیشه ضعیف است. به همین خاطر باز هم به او امتیازی پایین تر از دیگران داد. فکر کنم به بقیه ۱۵ و به او ۱۳ . بعد دیدم استاد زرویی به همه ۱۴ امتیاز داد و به او ۱۷ . از همین دقت ها هم می‌توان فهمید زرویی مرد بزرگی ست.

و چقدر بد شد که فقط همین یک قسمت در این برنامه میهمان بودند و دیگر نمی آیند. شاید هم خوب شد. شاید هم این برنامه خیلی در شان ایشان نبود.

فکر نمی کنم ایشان را فراموش کرده باشید. باری بازبینیِ فیلم های شعرخوانی ایشان در محضر رهبر انقلاب خالی از لطف نیست. اولی غمگینیش بیشتر است و دومی شادیش:

شعرخوانی استاد زرویی نصرآباد  _ سال ۱۳۸۵

شعرخوانی استاد زرویی نصرآباد  _ سال ۱۳۸۷


یک کم زود پیر نشد؟ البته ایرادی ندارد. چون همچنان خوش تیپ است.