آقای رئیس ؛ خانم ها ؛ آقایان
یک: خوشحالم که صحبتهای حسن روحانی در سازمان ملل را به طور کامل و زنده دیدم.
دو: داشتم به این فکر میکردم اگر آن آقای محترمی که من در انتخابات 92 طرفدارش بودم رئیسجمهور شده بود آیا در این نشست عمومی سازمان ملل میتوانست به خوبی روحانی سخن بگوید؟ دیگر نامزدها چی؟
سه: امروز همه متحد شدهاند که آمریکا شکست بخورد. با استفاده از تکنیکِ «ندادن بهانه دست دشمن». دقیقتر اینکه به نظرم دیگر آمریکا شکست خورد، و خیلی مهم نیست واکنش بعدیش چه باشد.
چهار: یعنی واقعاً در این شرایط حساس کشور هم رسانههای سیاسی ما بیشعوری میکنند؟ یعنی اهل تفریط میگویند روحانی کرنش کرد؟ و افراطیها میگویند روحانی نرمشی نداشت؟ خدا کند این چند روز را دوام بیاورند.
پنج: بالأخره این نقطهی قوت آقای روحانی ست. امروز روز درخشش ایشان است. نه تاکید بر عزتمندی او را از هوشمندی باز داشت نه توجه به هوشمندی او را از عزتمندی غافل کرد. هم هوشمندانه سخن گفت، هم عزتمندانه.
شش: و چقدر هم زیبا که نماینده ایران در سازمان ملل بیتی از ایرانی ترین شاعر _فردوسی_ خواند:
بکوشید نیكی به کار آورید
چو دیدید سرما، بهار آورید
آیهای هم که در آخر سخنانش خواند خوب و به جا بود.
هفت: هرچند که در سیاست داخلی بعضاً رفتارهای ناپسندی دیده میشود، اما با توجه به این جلوهی روشنِ دولت در سیاست خارجی، «امشب» خوشحالم که رئیسجمهورم حسن روحانی است. کلا هرچه جلوتر می رویم نظرم نسبت به روحانی بهتر میشود.
هشت: حقیقت این است: من همواره همه تلاشم را برای دوست داشتم رئیس جمهور نادلخواه کشورم کردهام و میکنم و این را وظیفۀ ایرانیبودن خودم میدانم. حال اینکه نتیجهی این تلاش چه خواهد شد به عملکرد او و دولتش بستگی شدیدی دارد.
اینجا نخستین وبلاگ جدیام بود. بلاگفا که خراب شد، بخش عمدهای از مطالبم پاک شد. بخشی از مطالب پاک شده اینجا را توانستم بازیابی کنم و در یک «به رنگ آسمان» دیگر در «بیان» بارگزاری کنم. یک وبلاگ تازه هم با نام «در آن نیامده ایام» در بیان و اینستاگرام راه انداختم و هماکنون در آن حوالی مینویسم.