خیال محال _ بر آستان سعدی

 

 

از هر چه می‌رود سخن دوست خوشترست

پیغام آشنا نفس روح پرورست

 

هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای

من در میان جمع و دلم جای دیگرست

 

شاهد که در میان نبود شمع گو بمیر

چون هست اگر چراغ نباشد منورست

 

ابنای روزگار به صحرا روند و باغ

صحرا و باغ زنده دلان کوی دلبرست

 

جان می‌روم که در قدم اندازمش ز شوق

درمانده‌ام هنوز که نزلی محقرست

 

کاش آن به خشم رفته ما آشتی کنان

بازآمدی که دیده مشتاق بر درست

 

شب‌های بی توام شب گورست در خیال

ور بی تو بامداد کنم روز محشرست

 

سعدی خیال بیهده بستی امید وصل

هجرت بکشت و وصل هنوزت مصورست

 

زنهار از این امید درازت که در دلست

هیهات از این خیال محالت که در سرست

 

 

((سعدی))

 

 

زیرنویس  : سه چهار بیتشو برای اختصار حذف کردم