محمد بیگلری پور

کراست بر لب جو آرزوی مطرب و می؟

شکسته است نواهای موج چنگ در آب

(بیدل دهلوی)

استاد محمد بیگلری پور، رهبر ارکستر سمفونیک صدا و سیما در گذشت. او در سال 1357 اولین سرود (موسیقی) ملی ایران را پس از پیروزی انقلاب ساخت. «پاینده بادا ایران» تا سال 1371 سرود ملی ایران بود، و از آن زمان ساخته ی دکتر حسن ریاحی سرود ملی ماست. گمان می کنم آخرین اجرای آقای بیگلری پور هم، اجرای سرود ملی ایران در مراسم افتتاحیه ی اجلاس عدم تعهد ها بود. استاد بیگلری پور را چندباری در بزرگداشت هایی که در خانه ی شعر و ترانه برای شاعران و ترانه سرایان برگذار می شد می دیدم. مشخصا بزرگداشت اساتید گرامی حسین آهی و علیرضا قزوه را به یاد دارم ( از راه عکس). با اینکه ایشان از بزرگان حاضر در مجلس بودند (چه از لحاظ سن، چه هنر) هیچگاه ردیف نخست نمی نشستند. ردیف سوم یا چهارم. ساکت و بی سر و صدا. و در بیشتر لحظات همراه با یک لبخند ساده. و آنچنان که در یادداشت پیشین گفتم بسیار فروتن. این شد خاطره ی کوچک و ساده ی من از محمد بیگلری پور.

فاتحه.


عکس: مهر ماه 1390 _ خانه شعر و ترانه
لینک: تسلیت رئیس جمهور

خبر دیگر: استاد همایون خرم هم از دنیا رفت. بعضی تصانیف او را همه از بر دارند. مثل «امشب در سر شوری دارم» و «تو ای پری کجایی». دوره ی آهنگسازی و فعالیت ایشان بسیار طولانی بود. با اینکه  آغاز درخششان به پیش از انقلاب باز می گردد، اما پس از انقلاب هم با جدیت کار را ادامه دادند. از جمله آلبوم های موفق ایشان پس از انقلاب یکی آلبوم زیبای «تنها ماندم» به خوانندگی محمد اصفهانی بود و دیگری «رسوای زمانه» به خوانندگی علیرضا قربانی.

به روایت عکس: کنسرت دوسال پیششان در برج میلاد + با حضور مهمان پرست! + سخنرانی در بزرگداشت استاد کسایی در شهرداری تهران

چون به اندازه ی کافی درموردشان خواهیم شنید به همین بسنده می کنم.