غلامعلی حداد عادل
به نظرم در مناظره اقتصادی قالیباف خیلی خوب بود و سپس رضایی و سپس عارف. حدادعادل متوسط بود. غرضی خیلی بد نبود. ولایتی بد بود. روحانی و جلیلی افتضاح بودند. علت خوب بودنِ قالیباف و عارف به خاطر تجربه و توانایی اجراییشان بود، علت خوب بودن رضایی سالها پشت کنکور ماندن و حفظ کردن تمام سوال های تستی سالهای اخیر همراه جواب هایشان [رضایی مدیون قلمچی و گاج است]. علت خیلی بد بودن روحانی و جلیلی و بد بودن ولایتی هم تلقیشان از ریاست جمهوری به مثابه یک مقام سیاسی صرف بود و نداشتن تجربه و دانش کافی در عرصه های مدیریتی.

و به نظرم در مناظره فرهنگی حدادعادل بهتر از همه بود، سپس ولایتی و جلیلی. غرضی را که خدا بهش خیر دهاد و دلش را شاد کناد. قالیباف درخششی نداشت. روحانی معمولی بود و سیاست زده. عارف بسیار بد و نهایت سیاست زدگی. محسن رضایی هم افتضاح. چون فکر می کرد در کنکور امسال فقط سوالات اقتصادی می آید، لذا گزینه های فرهنگی را هم تشریحا اقتصادی جواب داد. آقایان روحانی و عارف، مخصوصا عارف مناظره ی به این مهمی را با صفحه ی فیسبوکشان اشتباه گرفته بودند. اینگونه به دست و پای شجریان کافر افتادن دو نامزد مسلمان در آن واحد واقعا خجالت آور بود. جلیلی همانطور که انتظار می رفت خیلی خوب ظاهر شد، همانطور که از قالیباف بیش از این انتظار نمی رفت. ولایتی به رغم این که کمی شعاری و پر حرف به نظر می آمد ولی در مجموع تکیه بر بحث «فتیان» حرکت هوشمندانه و به جایی بود. و آنک حداد عادل، خیلی خوشم آمد، چقدر دقیق نقد می کرد، چقدر اظهارات ابلهانه را خوب جواب داد، در عین صراحت و دقت چقدر جوانمردانه حاضر شده بود. آفرین بر او. حتی اگر رای نیاورد، حتی اگر اهالی فرهنگ به او رای ندهند هم چقدر خوب بود که در تلویزیون ملی کسی بود که نماینده ی اندیشه و ادب این سرزمین باشد. و البته از کسی که هم استاد ادبیات و هم استاد فلسفه است، آن هم به کمال، همین هم انتظار می رفت.