به رنگ آسمان

در بخشی از آخرین یادداشت محمد اصفهانی آمده است:

« ... در ضمن این روزها با بعضی از تراک های آلبوم جدید آقای محسن چاوشی (بنام : من خود آن سیزدهم) ؛ ارتباط احساسی دارم و خیلی خوشحالم که او سراغ این شعرهای درجه یک رفته ... به خودش و همکارانش بخاطر جسارت و نوگرایی و زحماتشان تبریک می گویم . تنظیم های خوب ؛ ملودی های معقول و فضای امیدوارکننده ی این آلبوم خیلی خوشحالم کرد ؛ خانمها و آقایان معترض که مرتب می گویند صدای چاوشی صدای چاوشی... دقت کنند که صدای محسن چاوشی را باید از منظر بدعت در نحوه ی بیان مطالب و احساسات گوش کرد ! شما در صدای او اگر دنبال وسعت و تحریر و ادوات و ... اینگونه معیارها هستید در اشتباهید این را عرض کردم چون خیلی از کسانی که نمی توانند با این صدا ارتباط برقرار کنند مرتب به من می گویند که چرا از خواندن او دفاع می کنم؟! دوستان !  موسیقی در کل ؛ یک وسیله است برای خوش حال تر شدن و بهتر شدن و در یک کلام : خدایی تر شدن ما ... اگر صدایی و موزیکی از خوبی ها دورمان می کند گوش ندهیم ! قضاوتش و صلاحیتش (به شرط انصاف) فقط با خودمان است ! سالها پیش یک روز رفته بودم به حرم حضرت معصومه "س" یک نفر دست مرا گرفته بود و ول نمی کرد که آقا این دلقک که شما خوانده اید حرام است و شما چرا خواندید؟ گفتم اگر شما با شنیدن این ترانه از خدا دور شده و بد حال می شوید خواهش می کنم گوش نکنید من وقتی این را خواندم هدفی داشتم و خیلی هم از مردم فیدبک مثبت گرفتم ولی توقع ندارم صد در صد جواب بدهد! یک نمونه اش هم خود شما هستید . من اصلا بحثی در این مورد ندارم ولی قبول هم ندارم شما بجای دیگران قضاوت کنید و به اصطلاح ؛ فتوای کلی برای همه بدهید... بهرحال اینها سلیقه است ؛ چاوشی یک طعم خاصی است که ممکن است همه بصورت فراگیرخوششان نیاید ولی یک عده هم خیلی دوست دارند مهم این است که در آثارش حرفهای خوبی بزند که دارد میزند پس باید حمایت شود تا بیشتر با او ارتباط برقرار کنند. ...»

این سخنان به خاطر اینکه از زبان کسی چون اصفهانی شنیده می شود بسیار اهمیت دارد. من همیشه فکر می کردم فقط یک نفر در موسیقی پاپ حق دارد خیلی ها از جمله چاوشی را خواننده نداند و آن هم اصفهانی است. اما اکنون با تایید جایگاه هنری چاوشی توسط اصفهانی، و از این فراتر: دفاع اصفهانی از چاوشی، دیگر راه برای نوع خاصی از انتقادات از او دشوار می شود. به همین خاطر دوستداران موسیقی آقای چاوشی باید از درایت و زمان شناسی محمد اصفهانی در بررسی موضوع، همچنین از شجاعت و جسارتشان در بیان این مطلب سپاسگزار باشند. که لابد هستند.

در پایان همان یادداشت هم آقای اصفهانی آهنگی را (با آهنگسازی آریا عظیمی نژاد) به عنوان هدیه نوروزی برای دانلود گذاشته است که فارغ از میزان قوت و ضعف خود آهنگ، یک واژه از بیت درخشان حضرت لسان الغیب حافظ شیرازی در آن درست خوانده نشده است.

کم تر از ذره نه ای، پست مشو، مهر بورز
تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

آقای اصفهانی «مهر بورز» را تقلیل داده اند به «عشق بورز». نمی دانم آیا نسخه ی مغلوطی وجود دارد که ایشان این را از روی آن خوانده اند، یا یک اشتباه لفظی ساده است (چون متذکر شده اند این آهنگ یک زمزمه ی دور همی بوده و احتمالا اشکال از حافظه است) یا خواسته اند با ذوق خودشان شعر را تصحیح کنند، که امیدوارم و فکر می کنم گزینه ی دوم صحیح نباشد. جدا از اینکه کسی حق ندارد در نقل شعر شاعری بی اجازه و مشورتش دست ببرد، و جدا از جایگاه بلند حافظ، از منظر زیبایی شناسانه هم واژه ی «مهر» ، هم «عشق» را در خود دارد، هم فرهنگ «مهر ورزی» را، از طرفی دو واژه ی «ذره» و «خورشید» را هم مراعات می کند.

حالا از این آهنگ گذشته، آن آواز با شعر بیدلش که آن دفعه ای در وبلاگش گذاشته بود چیز دیگری بود. عجب آواز خوبی بود. خیلی قشنگ بود. خیلی خوشم آمد. به چنان اثری باید گفت موسیقی عرفانی.

پیوند به اندرونی : چاووشی خوانی