به رنگ آسمان

به حال ما، در و دیوار خانه می گرید
برای غربت ما آشیانه می گرید

فرشته های خدا و هرآنکه مادر شد
به یاد مادر ما عاشقانه می گرید

نه آشنا نه رفیقی ولی در این کوچه
گذشت هر که از این آستانه می گرید


لباس رزم به تن کرده، ذوالفقار به دست
علی نشسته و در بین خانه می گرید

علی؛ دلاور میدان، علی؛ ولیّ خدا
به یاد آتش و دود و زبانه، می گرید


چه رفته بر تو مگر مادرم! بگو با من
که در مصیبت تو هر کرانه می گرید؟

چه رفته است مگر بر تو مادرم! زهرا!
که در فراق تو حیدر به شانه می گرید؟


یتیم شد این عالم، غریب ماند علی
که بین نخلستانش شبانه می گرید

حسین، گریان بر مصیبت دو جهان
حسن، به غفلت اهل زمانه می گرید

بهانه می گیرد گاه و گاه هم زینب
کنار مدفن تو بی بهانه می گرید
*