به رنگ آسمان

آئینه داری

در ستایش امام محمد باقر (ع)

اکنون به شوق حجت پنجم ز خود گُمم

وآيينه دارِ طلعت خورشيد پنجمم

چون کشتیِ سپرده به توفان عنان خویش

ازموج موجِ جذبه ی تو در تلاطمم

آن شمع کوچکم که بیفروزی ام اگر

فخر است با چراغ قبولت به انجمم

از آفتاب بیشترم با ولای تو

آیینه ام، فروغ تو را در تجسّمم

*

حیران آن اسارت و آن غارتم هنوز

باریک بینِ فاجعه ی آن تهاجمم

آری سلام بر تو اماما! که می پرد

از لب به یاد آن چه کشیدی تبسّمم

طفل چهارساله و طوفان کربلا؟

حیران این تداعی ام و آن تألّمم

از آن ستم که سوخت در آن، خاندان تو

هم بر تو عرضه می کنم اینک تظلّمم

گنج مراد خویش نجستم ز هیچکس

الّا تویی که مدح تو را در تکلمم

هرچند لب به خنده گشایم برابرت

ز اندوه تو نشسته به خون است مردمم

*

ای علم را شکافته و رفته تا به عمق

حیران آنچه یافتی از این تعلمم

آن شاعرم که از سر ایثار عاشقم

بر دوستیت و خصم تو را در تخاصمم