موسیقی گاه به مثابه ی هنر است و گاه به مثابه ی سرگرمی. نه اینکه هنر به خودی خود سرگرم کننده نباشد و سرگرمی ها هیچکدام هیچگاه هنری نباشند، مهم سرانجام است، که هنر در خدمت و دام سرگرمی باشد یا سرگرمی در استخدام هنر.
اگر از چشم هنر بنگریم، با زیبایی سر و کار داریم و اگر به دل سرگرمی راه بیاییم با نادانی. برای درک هنر باید از خود بیخود شد در حالیکه سرگرمی ما را در خود نگاه می دارد. سرگرمی کاری می کند که ما هرروز خودمان را تکرار کنیم، که رنج هستی و والاییِ بودن را نفهمیم. که خودش یک جوری بگذرد، ترجیحا از کنار ما. «جریان وجود» را عرض می کنم دوستان.
هنر و سرگرمی آنگاه که اوج می گیرند، هر دو ما را به وجد می آورند. ولی این تنها هنر است که ما را به وجود می آورد. هنر ما را در جریان جوی هستی و حقیقت امر قرار می دهد. چند سطر پیش از «رنج هستی» نوشتم. آیا هستی رنج دارد؟ بله، هستی رنج دارد. مواجهه با حقیقت دشوار است. هنر این دشواری را جادو می کند. تا تیغش به جای آنکه بر شاهرگ انسان بنشیند، خرج آراستن کژی ها و پیراستن ناراستی های انسان شود.
موسیقی گاه به مثابه ی هنر است و گاه به مثابه ی سرگرمی. در موسیقی هایی مثل موسیقی سنتی اصل بر هنر است. نگاه کنید من نگفتم هرچه موسیقی سنتی ساخته می شود هنری است. گفتم اصل بر هنر است. حالا ممکن است در یک دوره ای این موسیقی دچار آفت تکرار و تقلید شود و با توهم هنرگرایی و هنرمندی خودش و گذشته اش را تکرار کند. در بعضی گونه های موسیقی هم اصل بر سرگرمی است. اینگونه موسیقی ها برای «مصرف شدن» ساخته شده اند و هیچ ارزش هنری ندارند. مگر اینکه فکر کنیم گل های روی آن دستمال کاغذی که توسط یک انسان سرما خورده خریداری شده اند هنرند. نه اینها هنر نیستند، فن و تکنیکند (تقلیل آرخه به تخنه) . مثال بارز اینگونه موسیقی ها، موسیقی رپ است.
موسیقی پاپ در مرز این دو تلقی از موسیقی حرکت می کند. گاه بنده ی هنر است و گاه برده ی سرگرمی.
ریشه یابی علت توفیق اجتماعی محمود کریمی با نگاهی به ویژگی های هنری او
اینجا نخستین وبلاگ جدیام بود. بلاگفا که خراب شد، بخش عمدهای از مطالبم پاک شد. بخشی از مطالب پاک شده اینجا را توانستم بازیابی کنم و در یک «به رنگ آسمان» دیگر در «بیان» بارگزاری کنم. یک وبلاگ تازه هم با نام «در آن نیامده ایام» در بیان و اینستاگرام راه انداختم و هماکنون در آن حوالی مینویسم.